Blog

Soms wou ik dat ik een beroep had geleerd waarmee ik mensen kon redden. Tovenaar bijvoorbeeld. Helaas was ik ook vorige week gewoon een schrijver van woordjes toen Eric viel.  

Woensdagochtend vertelde ik aan Seppe en Nina dat ik, toen ik zou oud was als zij, elke zomer op de boerderij ging ‘helpen’. De avond voordien was achter ons huis, op de Melkweg, een geel beest de tarwe komen opeten. Ik denk dat de blauwe pikdorser van 35 jaar geleden er wel vier keer in kon. Het rammelding stootte bij momenten meer stof en decibels dan stro uit. Mag ik bij Eric op het land gaan, vroeg ik en ik begon te lopen. Anderhalve meter, na anderhalve meter. Hectare na hectare. Zomer na zomer.

Als het stof van de oogst was gaan liggen, kwam de regen van de herfst. Het werd al donker toen Simonne en André de koppen van de koeienbieten afhakten. De kar trok diepe sporen in de leemgrond. Mag ik bij Eric gaan, vroeg ik. De bietenmachine kon amper nog vooruit. “Laten we de Ferguson voor de Renault spannen”, zei Eric.  En het veld werd almaar kleiner. Rij na rij, herfst na herfst, kar na kar. Ik bleef maar lopen.

Hoe dat zo gekomen is weet ik niet meer, zei ik tegen Seppe en Nina. Misschien omdat ik gefascineerd was door het gesnuif van de koeien en de wriemelende varkens. Omdat de klank van de grote, oranje tractor onweerstaanbaar was. Omdat ik er tussen de balen stro mee mocht  rijden, in eerste. Omdat Eric mij plaagde voor het lief dat ik niet had, terwijl hij Rosita in zijn nek nam om ze vervolgens, met een sprongetje, op de strokar te heffen. Omwille van mijn verwoede pogingen om mij te verdedigen. “Pas op of steek met de riek in de band van de Renault!” Omdat het op de middag zo onwezenlijk rustig kon zijn op het hof. “Kom, kruip maar op de tractor, we zijn weg.” Omdat hij mijn held was. En ik bleef maar lopen, tot de zon al lang onder was en ik Eric niet meer zag. Zomers zonder stof, herfsten zonder regen.

Maar er reed sindsdien geen tractor meer voorbij of ik wou weer bij Eric op het land zijn. Hoog op een voer stro. In de nok van de strozolder, in de mand van de bietenrooier. Liefst naast hem op de tractor (al werd het daar op de duur wat al te krap omdat eerst Frédéric en dan Nancy en Isabelle in slaap moesten worden gewiegd).

“Weet je nog?”, zei hij een paar maanden geleden, na een voorstelling van Tavi.

Hij moest eens weten… Ik hoop dat ik hem nog eens heb kunnen doen lachen.

Want het is hoogzomer nu, al lijkt het al herfst en ik zal altijd bij Eric willen zijn.

Rust zacht, maat. Rust.