Blog

In die rare week tussen Kerstmis en Nieuwjaar is het al jaren traditie dat een paar notabelen en andere vooraanstaande personaliteiten uit onze stad elkaar op een namiddag op informele wijze samenkomen. Dit jaar hadden ze rendez-vous bij Luc Dupont thuis. Eigenlijk was het Gunther zijn beurt om het gezelschap te ontvangen maar de burgemeester vond dat de eer hem toekwam omdat hij tenslotte op het punt staat om het laatste jaar van zijn politieke carrière  aan te vatten. Dat moest gevierd worden. Gunther was het daar onmiddellijk mee eens, en dat op zich maakte de namiddag al bijzonder. Die twee zijn het de jongste maanden tenslotte nog over weinig eens geweest.

Het feestje barste op bescheiden wijze los met een kopje koffie en een stuk tarte tatin die Luc zelf gebakken had. “Ik hoop na oktober 2012 meer te kunnen bakken,” verklapte de burgemeester, “en daarom heb ik een speciale tarte tatin-pan gevraagd voor mijn Nieuwjaar.” De taart die het gezelschap nu mocht degusteren was gebakken in een glazen pirexschotel met een veel te smal gat. Daardoor had Luc het vel bladerdeeg op bepaalde plaatsen vierdubbel over de halve appelen moeten plooien en was de rand niet gaar geraakt. Het was waarschijnlijk daardoor dat Michel T’Joen vond dat deze uitvoering van de uitvinding van de gezusters Tatin naar hosties smaakte. Luc had daarin een compliment voor zijn kookkunsten gezien.

Het jaarlijkse gezellig samenzijn heeft nochtans in essentie niets met gastronomie te maken. Elk jaar bepaalt het gezelschap tijdens deze ongedwongen ontmoeting welk kostuum ze op de Bommels zullen aantrekken. Ze hebben het initiatief jaren geleden genomen om te vermijden dat ze in genante situaties zouden verzeilen. Ooit heeft voormalig burgemeester Walter Kerckhove op Zotte Maandag immers, tijdens een farandolle in café Musical, per abuis aan de borsten van Claire Vandenhole gezeten. Walter was echter in de veronderstelling dat André Deruyver zich weer in Marilyn Monroe had verkleed en wou met zijn initiatief zijn eigen vermomming als president Kennedy uitpuren. Daar is toen enorm veel miserie uit voortgekomen die de huidige politieke kaste kan missen als kiespijn.

Pol zat te grijnzen toen het verhaal over zijn vader bij een half glaasje elixir werd opgewarmd. “Wel, ik heb er inspiratie uit geput voor mijn kostuum van dit jaar”, zei hij. “Ik ga mij verkleden als een Open VLD’er die geopereerd werd aan zijn minuscus. Kwestie van subtiel de draak te steken met de manke verhoudingen tussen de blauwe families in deze stad.” Het gezelschap had binnen de kortste keren een gescheurde milt van het lachen en dat werd er niet beter op toen Christianne Modde uit haar sjakosj (“Ik heb ze nog gekocht van Eddy Wally, op de markt van Oudenaarde. Zijn kleindochter was toen nog niet verslaafd aan de drugs. Ze zouden dat moeten verbieden, die drugs! Mijn gedacht moet er veel meer politie op de straat, want je ziet wat er daar anders allemaal van voortkomt. Kinders die hun moeder voor haar Kerstdag doodstampen. Allez op wat trekt dat nu?”) een nikab tevoorschijn haalde. Het was voor Ignace Michaux meteen de aanleiding om een paar straffe verhalen ten berde te brengen over zijn laatste missie naar Irak en hoe de Amerikaanse opperbevelhebber hem daar per abuis voor Pieter De Crem had aanzien. Daarmee had de voormalige Bommelkoning zijn mond al voorbijgepraat, nog voor Christianne zich in haar kostuum had gewerkt. Een minister van Landsverdediging dus, met krullen en al.

Deken T’Joen wou zich op aangeven van zijn baas verkleden als Indignado. Moddes verhaal over de afrekeningen aan de rand van de maatschappij, had hem echter bang gemaakt. Terwijl Luc de tafel begon af te ruimen, haastte hij zich om te zeggen dat hij iedereen morgen zou opbellen om een alternatieve vermomming bekend te maken. “Als het maar geen Marnic Demeulemeester-masker is”, riep Gunther snel. Ik ga mij volgend weekend eens serieus misdragen op de kap van de burgemeester van Oudenaarde. Mens dat gaat deugd doen.”

De uitgelaten sfeer sloeg abrupt om toen Dupont hen plots verzocht op te hoepelen. “Ik ga mij verkleden als Hollander”, zei hij kortaf. “En ge hebt nu al genoeg van mijn gastvrijheid geprofiteerd. Om te vermijden dat ik straks failliet ben, wil ik verzoeken om een kleine bijdrage in de kosten. Een miljoen op vijf zal volstaan.”

Fabian

Hier vind je de cartoons van Glenn Elet die onder andere in Passe-Partout verschijnen.

Mis geen letter van Schrijfbedrijf KLA-4 dankzij Facebook en Twitter.