Blog

‘Het moet mij weer overkomen.” Dat was het eerste wat Paul Carteus kon bedenken. Precies dezelfde gedachte die in 2006 door zijn hoofd was geschoten. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen had de CD&V toen het kartel met de N-VA opgeblazen omdat de liaison officier van Ignace Michaux bij de geheime dienst had ontdekt dat Stefaan Leyn ooit nog ietwat te fanatiek met een Vlaamse Leeuw had staan zwaaien. Ondertussen was het zinnetje nog een paar keer bij Paul opgekomen doch enkel op ogenblikken die er historisch minder toe deden.

Maar deze zomer stond hij dus samen met vrouw en kinderen klaar om met de fiets naar Plopsaland te rijden toen hij moest vaststellen dat zijn achterband zachtjesaan leegliep. Omdat hij vreesde ergens in de buurt van Diksmuide finaal te sneuvelen, was hij meteen alle fietsenherstellers van de stad beginnen op te bellen en had hij op hun antwoordapparaten een berichtje nagelaten. Het viel samen te vatten als: “Blaast hem op!”. “Die zijn wellicht met de fiets gaan rijden”, had zijn Fabienne geopperd. “Vlaanderen mag dan al een paradijs zijn, de Vlaamse Ardennen zijn toch voornamelijk bekend voor hun fietsrecreatie.” Paul had dat meteen beaamd en was met zijn rijwiel aan de hand naar de Auto 5 gestapt, in de veronderstelling dat ze daar, bij ontstentenis van een auto, ook wel een fietsband zouden kunnen herstellen.

Hij was vriendelijk ontvangen door vier Marokkaanse bedienden die, zodra hij de winkel binnenkwam, meteen ophielden met het reproduceren van nummerplaten en met andere dingen die in een garage niet ongebruikelijk zijn. De vier begroetten hem met een innemend “bonjour” en probeerden vervolgens een conversatie aan te knopen. Aangezien de N-VA-voorzitter niet meteen op het Franse woord voor “band” kon komen en hij in zijn talenknobbel vervolgens ook een gat vond ter hoogte van het woord… “gat” was zijn pneu al volledig leeggelopen vooraleer het aanwezige personeel kon besluiten dat hun hoogdrukslangetjes veel te krachtig waren voor Pauls ventiel. Hij was volledig gecreveerd toen hij een uur later terug thuiskwam in de Royerslaan.

“Dat is het!” riep hij al uit toen hij de hoek met de Leuzesesteenweg omdraaide en hij Fabienne in de verte zag staan. Ook dat zinnetje had hij zes jaar geleden naar aanleiding van de affaire Leynen uitgesproken en meer bepaald toen hij op het idee kwam om de Nieuw-Vlaamse Alliantie maar snel weer op te doeken. “Fabienne,” riep hij, “Fabienne, je hoeft toch geen Vlaams te spreken om een goeie Vlaming te zijn? We moeten af van die faciliteiten! Laat ons tonen dat de Vlamingen niet alleen een tolerant volk zijn maar tevens ook dat de Ronsenaars daadkrachtig en inventief uit de hoek kunnen komen! Als die kluivers daar in Brussel meer dan een jaar nodig hebben om infantiele oplossingen te bedenken als het graven van een corridor of het afschaffen van de lessen Frans om uit de miserie te geraken, laat ons dan een teken, een signaal, de wereld insturen dat het ook anders kan. N-VA Ronse staat voortaan voor het invoeren van het Frans als officiële taal. Het zal in de Auto 5 al meteen een hele hoop praktische problemen oplossen, de N-VA zal er onder mijn voorzitterschap na meer dan vijf decennia Vlaamse strijd eindelijk in slagen om Ronse op de kaart te zetten en wij gaan in het vervolg op tijd in Plopsaland zijn!”

Na een paar uurtjes rust ging het al veel beter met Paul. Fabienne heeft hem wat gekalmeerd en ze zijn ’s anderendaags samen met de trein naar De Panne gespoord. Het werd een aangename dag.