Blog

Er zijn heel veel mensen in Frankrijk die heel erg boos zijn op Corinne Maier. De Parisienne met zetel in Brussel heeft een boek geschreven waarin ze veertig redenen opsomt om geen kinderen te krijgen. Een van die redenen zit al verscholen in dat laatste werkwoord: ‘krijgen’. Nochtans schijnt het als vrouw niet per se prettig te zijn om pakweg 3,5. kg mens door een bepaalde lichaamsopening te persen. Een keizersnede is volgens mijn inwonende ervaringsdeskundige dan ook veel comfortabeler, al wil Fré met het mes op de keel er ook wel eens mee instemmen dat een mensenlichaam niet gemaakt is om in te snijden. Ook de conceptie zelf leunt bij steeds meer koppels dichter aan bij hard labeur en wetenschappelijke hocus-pocus dan bij romantiek en lekkere seks. Ik ga dus met plezier een heel eind mee in het bij momenten grappige discours van de auteuse. Zelfs als ze beweert dat kinderen een soort vervanggodsdienst zijn geworden. Neen, Sint-Hermes, de onbevlekte ontvangenis en de Heilige Drievuldigheid hoeven we niet meer maar doe ons in de plaats maar een paar heilige kids die we op zon- en feestdagen kunnen vereren.
Er bestaat geen twijfel over dat Corinne er een genoegen in schept om mensen op stang te jagen. Eerder schreef ze ook al een boek waarin ze uit de doeken deed hoe je op het werk de schijn kan ophouden dat je druk bezig bent. ‘Onzin’ zeiden haar bazen bij Electricité de France, want luilakken vallen zo door de mand. Waarna ze haar voor de zekerheid toch maar aan de deur hebben gezet. ‘Dus, wie weet zijn het nu mijn kinderen die mij zullen ontslaan’, vertelt Corinne graag in interviews over haar twee puberende schatten. ‘En ik zou dat nog niet eens erg vinden.’
Het probleem met het boek is dat er een hoofdstuk ontbreekt. Wellicht zijn er veel meer dan veertig doorslaggevende redenen om bewust kinderloos te blijven. Eenmaal je, echter kinderen hebt, kan je evengoed een nog veel langere lijst maken met redenen waarom dat kleine grut onze plek op aarde zo veel leuker maakt. Dát lijstje had er ook bij gemoeten. In mijn persoonlijke top tien van de jongste dagen staat het kirrende geluid dat baby’s beginnen te maken als ze door hebben dat het leven méér moet zijn dan een plafond met wit geverfde balkjes. Met stip wil ik dan ook nog eens de accidentele grimas vermelden die we zo graag als een glimlach interpreteren. Ook al is het een cliché, dit moet zelfs de grootste twijfelaar kunnen bekeren. De geur van mijn zoon zijn haar, is vervolgens ook heel overtuigend. Om nog maar te zwijgen over de virtuoze manier waarop hij sinds enkele weken kan vloeken als een dokwerker. Wie niet gechoqueerd geraakt door het No kids-boek, mag dus altijd eens naar Seppe komen luisteren.