Blog

Dat hele opwarming-van-de-aarde-gedoe kan stilaan aan mijn reet beginnen te roesten. Zolang het ging over ijsbergen die afsmolten en met enig gedonder in de Beringzee stuikten of om vogeltjes die even niet meer wisten in welke richting ze moesten trekken, vond ik het best een vermakelijk ding. Het leverde spectaculaire beelden op en je vernam nog eens wat over de voedselketen. Maar nu mijn linker buurman intussen drie keer zijn gras heeft afgereden, mag het wat mij betreft ophouden. Ik doe niet meer mee.
Het was nog februari en hij haalde de maaier al van stal. Akkoord, het was mij ook al opgevallen dat de molshopen in mijn gazon amper nog boven de sprieten uitstaken, maar ik zag daar eerder een voordeel dan een nadeel in. Zo kon ik tenminste de suggestie van mijn rechter buurman – om twee keer per dag met de spade in aanslag bij zo’n hoop te gaan postvatten – tenminste uit mijn gedachten wissen. Het zou me maar overkomen dat het beest uitgerekend dan de kop opsteekt. Ik zou het hem wegens zijn visuele handicap natuurlijk niet kwalijk kunnen nemen, maar een paar tellen later zou ik wel weten of ik iets moorddadigs in het lijf heb. Het is niet zeker of ik met dat besef verder zou kunnen leven. Ik heb ooit gezworen dat ik nooit iemand pijn zal doen en wil graag in die vrede verder blijven bestaan. Het lange gras behoedt mij voor een pijnlijke confrontatie met mezelf.
Zolang ik Frank Deboosere bovendien in wijde bochten rond het probleem zie fietsen, is er volgens mij niets aan de hand. De opwarming van de aarde is een linke uitvinding van marketingboys. Een paar decennia geleden hebben ze ons eerst Valentijn aangepraat, hoewel het Vaticaan de onbetrouwbare boogschutter al in 1969 van de heiligenkalender heeft geschrapt.
Vervolgens kwamen ze met Halloween op de proppen. Terwijl we in oktober eeuwenlang een uitgeholde biet voor het venster hadden gezet, werden we plots overspoeld met pompoenen. En nu we dat zo ongeveer normaal zijn gaan vinden, is het dringend tijd voor iets nieuws: de opwarming. Grasmaaiers draaien van begin maart tot eind november en zijn aan vervanging toe voor we het weten. We moeten rillend op terrassen gaan zitten en doen de pleuris op in onze nieuwe cabrio. Wat zal het volgende zijn? Dat we terug met zijn allen het kinky vruchtbaarheidsritueel Lazziboni gaan vieren en de zaterdag voor Pinksteren onze vrouwen gaan spanken? Ik wil nu al verwittigen dat ik geen grof geld ga uitgeven aan bussels wilgentakken. Ik word een bewuste consument, trek een extra trui aan en laat het gras nog een paar weken groeien.