Blog

"Hoezo je weet niet waar het is!? Terwijl heel de stad er al maanden over spreekt. Het is die jongste dochter die heel het spel naar de kloten gaat helpen. Het spijt me dat ik het zo lelijk moet zeggen. Chantal, of hoe heet ze? Neen, Anne... Nonkel Geert heeft haar hier op kerstavond nog vernoemd. Verdorie, ik zou het duizend keer zeggen; het was zo een moderne naam. Of Karen. Het is nu gelijk. Maar dat heeft daar zeker – zeker – een jaar of tien staan verkrotten. Dat huis was voordien van de familie van De Woestyne, maar toen Jean-Philippe gestorven is, zijn die kinderen beginnen te procederen over de erfenis. Ik heb eens horen zeggen van madame De Bruyne dat ze al niet meer tegen elkaar spraken van toen hun vader nog leefde. Die moeder was al jaren eerder gestorven. Ze heeft nog met die van u in ’t Kloosterke gezeten. Maar zij zat wel in de Latijnse. Ik denk zelfs dat Marie-Ange, de jongste, haar nooit heeft gekend, haar moeder. Ik heb altijd medelijden gehad met dat kind. Ze was wat achterlijk. Ze heeft heel haar jonge jaren in een internaat gezeten in West-Vlaanderen. En Jean-Philippe is nadien nog hertrouwd met zo een jong dingske. Veel plezier zal hij daar ook niet meer aan hebben gehad. Nadat ze getrouwd waren toch niet meer. Er wordt gezegd dat hij haar al kende toen zijn vrouw nog..."
Tante, onze Seppe heeft...
"Maar begin vorig jaar, het bouwverlof was nog bezig, zijn ze plots met de verbouwingen begonnen. Onze Rik vond dat niet erg zuiver. Dat is daar naast die benzinepomp van De Boevers. Als je van de Markt komt, zie je het niet goed staan omdat die bomen van notaris De Clerck overhangen. Er zijn daar al veel klachten over gekomen, maar die man heeft connecties. Wij zouden dat eens moeten doen. Heel dat spel hebben ze leeg gehaald. De gevel moesten ze houden, want die is geklasseerd, maar vanbinnen is er geen muur meer blijven rechtstaan. Al die schone deurklinken en die moulures aan het plafond, al weg. En in de plaats hebben ze dat vol beton gestoken, met hier en daar een rood licht. De leidingen liggen bloot. Maar zelfs de vrouw van Santens gaat daar nu ’s middags achter soep. Kan je dat geloven? In de hoeken ligt er precies nog cement. Design mijn voeten. Een vuil kot, dat is het. Maar duur! Voor zo een klein broodje met wat van die Italiaanse buffelkaas, een tomaat en wat sla betaal je gemakkelijk vijf euro. En die Chantal, of hoe heet ze, staat daar dus heel de dag met haar gat te draaien. En maar paraderen met haar bottekes van Paolo Blahnik en haar tenuetje van Chine. Maar je moet niet denken dat ze een hand uitsteekt. Aanpappen met de venten, ja, en in de weg lopen achter de comptoir. Ze zeggen dat heel dat spel op haar naam staat. Maar ja, de mensen zeggen zoveel. Gaan jullie iets drinken?"

Het Nieuwsblad, Koffie & Croissant, 05/01