Blog

In heel het debat over de publicatie van foto’s van de kinderen die omkwamen bij het busongeluk in Zwitserland en de misselijkmakende pogingen van redactieverantwoordelijken om dat uit te leggen, wacht ik tot iemand gewoon toegeeft dat alles te maken heeft met haantjesgedrag en de schrik voor de concurrentie en de CIM-verkoopstatistiekjes. De vrees om minder te durven dan die andere krant, dat andere tv-station. De naïeve veronderstelling dat hoe explicieter de informatie, hoe groter de omzet zal zijn. Flirten met de grens, zoals hoofdredactrice Liesbeth Van Impe van mijn voormalige werkgever dat gisteravond in Reyerslaat noemde, is daar het gevolg van.

Als in redactievergaderingen moet beslist worden over welke titel of welke foto door de persen zal worden gejaagd, zal de overweging dat het altijd iemands kind is ongetwijfeld meespelen. De empathie met de vader of moeder die, als alle camera’s en reporters zijn verdwenen, in eenzaamheid met de leegte wordt geconfronteerd, zal het echter zelden halen van de schrik niet voor vol te worden aanzien. Dat was zo toen het Kortrijkse sterrenmeisje breed werd uitgesmeerd  en dat is vandaag zo met de busramp in Zwitserland.

Een straffe journalist die aan die druk kan weerstaan en een hele straffe minister die een maatregel zal nemen, die daar een einde aan maakt.