Blog

Crockske, Michel en Frans zijn al in de kleine Japanner gekropen terwijl Willem voor de laatste keer het hek aan de Sint-Pietersnieuwstraat gaat opendraaien. Ze zien hem door de aangedampte ruiten over het beton sloffen. Willem loopt al jaren een beetje als een krab tussen de lege ateliers. Zijn medebroeders denken dat hij dat doet om te vermijden dat iemand ooit achter hem zal opduiken die hij dan niet kan groeten. De wind heeft daardoor altijd vrij spel om zijn krullen alle kanten te doen opwaaien. Maar dat zien ze nu niet, omdat het nog donker is en de mist deze nacht uit de kelders van het Technisch Instituut Depoorter is gekropen. En omdat Willem zijn gebreide muts op heeft.

"Nog een geluk dat we maar met vier meer zijn," grapt Michel als Willem weer instapt, "of we moesten twee keer over en weer rijden." Dat soort humor heeft hij geleerd op de palliatieve afdeling. Om overeind te blijven. "We hadden dat hek destijds breder moeten maken", antwoordt Willem, terwijl zijn portier een geluid maakt van een boek dat je met een klap dichtslaat. Einde. Afgeweven. Hij manoeuvreert moeiteloos door de smalle doorgang en rijdt dan langs den Bruul weg. Aan het standbeeld van hun stichter zie je alleen nog even een stoplicht oplichten en dan is het echt over.

Terwijl broeder Willem rond Nieuwjaar het hek open zet, zal hij misschien ook nog eens kijken of er niets meer in de brievenbus zit. Veel kans dat hij een folder op de schoot van Michel zal gooien. Daar zal dan in mooie letters op gedrukt staan dat ze alles wat maar iets met textiel te maken heeft, voortaan in Ronse kunnen vinden. Vanaf het eerste weekend van december is Campus TIO3 immers officieel het kloppende hart van de textiel in Ronse en omstreken. Van Europa! Misschien zien de broeders van Glorieux, op weg naar hun laatste rustplaats in Lourdes-Oostakker, ook daar de humor van in.

Een paar weken nadat hij op 28 mei 1825 tot priester gewijd was, kwam Stefaan Modest Glorieux in Ronse aan. En het was niet fraai wat hij hier te zien kreeg. De opkomende industrialisering had honderden thuiswevers tot de bedelstaf veroordeeld. De groene heuvels gaven uitzicht op een stad waar de armoede niet te overzien was. Ze hokten samen in cités waar de blusapparaten gegarandeerd al jaren niet meer waren gecontroleerd. In de straten hingen legertjes weeskinderen rond die zich verveelden en alleen maar probeerden te overleven. "U kunt zich geen idee vormen van de ellendige staat waarin de armen zich hier bevinden", schreef hij aan zijn bisschop. "In heel uw diocees is er zeker geen parochie met zoveel ongelukkigen naar ziel en lichaam..."

De vrome Glorieux moet gevloekt en geketterd hebben toen hij de aalmoezen zag die de sukkelaars hier toegeworpen kregen. Genoeg om niet meteen te sterven maar onvoldoende om van in leven te blijven. En toen het gemeentebestuur hem de oude Sint-Pieterskerk ter beschikking stelde om er een school in te richten en een werkhuis, camoufleerde het groothartig gebaar alleen maar het eigenbelang. Want zo moest de stad niet langer meer opdraaien voor het onderhoud van het vervallen gebouw. Onderpastoor Glorieux was er echter van overtuigd dat de jonge gasten opnieuw leren spinnen en weven de enige weg was om ze uit de ellende te trekken. Een paar decennia na het pionierswerk was het krocht uitgegroeid tot een modelinstituut met een textielopleiding die leerlingen uit heel het land aantrok.

Op 2, 3 en 4 december beginnen we hier, in een kraakvers schrift in een kraakvers modelinstituut, het eerste hoofdstuk van een nieuw textielboek te schrijven. Maar Crockske, Michel, Willem, Frans en de zaterdag begraven broeder Ampe laten Ronse wel achter zonder textielopleiding. Vader Glorieux draait zich om in zijn graf.

Antonia

Hier vind je de cartoons van Glenn Elet die onder andere in Passe-Partout verschijnen.

Mis geen letter van Schrijfbedrijf KLA-4 dankzij Facebook en Twitter.