Op kousenvoeten op zoek naar de wilde boshyacint

Geschreven door Koen Lauwereyns 31 03 2017 Actueel , Toerisme

“Hoezo,” zei ze, “ik mag er niet op trappen? Het zijn kousjes! Hoe kan je nu niet op kousjes trappen? Daar zijn ze toch voor gemaakt! Hoe moet je ze anders aantrekken?” Het meisje stond beteuterd te kijken aan de rand van een enorm veld pimpelpaarse bloemen, tussen de dikke beukenbomenpoten. De vaderfiguur probeerde zijn vierjarige dochter nog te overtuigen met het argument dat het blauwe kousjes waren maar besefte toen zelf ook wel dat kleur voor zijn kleuter nauwelijks een argument kon zijn om iets wel of niet te doen. Tenzij ze misschien voor een verkeerslicht hadden gestaan maar dat is een soort dat in het Muziekbos in Ronse gelukkig slecht gedijt. 

“Ik hou van blauw”, antwoordde het meisje. Waarna haar vader het toch raadzaam achtte om haar bij de paardenstaarten te grijpen en vervolgens preventief in de nek te hijsen. Je mag er tenslotte niet aan denken dat je dochter op zo een jonge leeftijd al in de milieucriminaliteit zou terechtkomen.

Weeskousjes

De volkse benaming van de wilde boshyacint mag dan in de Vlaamse Ardennen al sprookjesachtiger klinken dan de ‘snottebellen’ waarmee er in Halle naar wordt verwezen, de verleiding om het plantje onder de voet te lopen, wordt er alleen maar groter door. En dat is nefast. Het broze bloempje heeft van nature al de neiging om zijn kopje verweesd te laten hangen. De kans dat het echter nog de kracht vindt om de rug te rechten als het van onder je zool vandaan komt, is onbestaand. 

Daarmee is de kous echter niet af. Aangezien door de druk van je lichaamsgewicht ook de bodem rond de stengel verdicht, verkleint meteen ook de kans dat de zaadjes van de plant volgend seizoen nog kunnen kiemen. De plek van de misdaad zal daardoor ook het jaar nadien nog scherp afgetekend blijven door een gebrek aan kous midden een zee van blauw.

Ik blauw van jou

Dus als over een handvol dagen de toppen van de beboste getuigenheuvels in de Vlaamse Ardennen weer voor enkele korte weken blauw kleuren, ga dan vooral kijken en ruiken. Het spektakel is immers uniek. Behalve in Zuidoost-Vlaanderen, rond de Kemmelberg, in een stukje van Wallonië en in het Hallerbos, komen de wilde hyacinten enkel voor op de Britse eilanden, het noordwesten van Frankrijk en het noordwesten van Spanje. Maar denk eraan: wie houdt van blauwe kousjes gaat op kousenvoeten en blijft op de wandelpaden. 

Het Muziekbos, de Hotond-Scherpenberg in Ronse, het Brakelbos in Brakel, het Koppenbergbos in Oudenaarde, het Bos Ter Rijst in Maarkedal en het Bosberg – Raspaillebos in Geraardsbergen zijn de komende weken the place to be.

Hierlangs voor de hyacintenwandelingen van Toerisme Vlaamse Ardennen
(foto: Anneke Kestelijn) 

Vond je dit artikel interessant?

Vul je e-mailadres in en krijg mijn artikels in je mailbox

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.

Koen slaagt er als copywriter in om zich zodanig in te werken dat zijn schrijfstijl één wordt met de sfeer die onze klanten willen uitstralen.